Lucas

  We waren nog geen vijf minuten vertrokken of Sophia viel al in slaap tegen me aan. Ik staarde even naar haar. Ze straalde zoveel rust uit. En was zo ongelofelijk mooi. Jonas ging in de rij naast me zitten.

  “Jij bent nog altijd stapelgek op haar, hè?”

  Ik knikte. “Tot over mijn oren.” Ik streelde een gevallen pluk achter haar oor. “Jij toch ook?”

  Jonas schudde zijn hoofd. “Niet meer zo verliefd. Ik houd van Joyce. Maar zo veel vuur als jullie nog altijd hebben… nee. Jij kan bijna naar niets anders kijken dan naar Sophia. Dat heb ik nooit gehad,” legde hij uit.

  “Jij hebt mazzel, jongen,” zei Jonas. “Blijf zo verliefd. Zelfs na je baby.”

  Ik keek hem aan. “Werd het minder na Alex?” vroeg ik.

  “Welnee. Iets anders misschien. Maar wij zijn nooit zo warm geweest als jullie. Misschien komt dat wel omdat jullie zo hebben moeten vechten om samen te mogen zijn.”

  Of hij gelijk had, wist ik niet en kon me ook niet zo veel schelen. We kletsten nog zachtjes een uurtje. Over wat er te wachten stond deze maand. En of onze moeder me al gek maakte. Hem in ieder geval al wel, zei hij.

  Het was inmiddels bijna middernacht toen we bij het hotel aankwamen. Met tegenzin wekte ik Sophia, die vervolgens slaperig de bus uit klom.

  “Kom, we gaan jou in bed leggen.”

  We liepen met de hele groep het hotel binnen. Bij de balie stond de nachtmedewerker.

  “Goedenacht,” begon hij.

  Jonas en Joyce checkten als eerste in om de doodmoeie Alexander in bed te kunnen leggen. Ik wilde Sophia ook zo snel mogelijk in bed. Maar ik moest mijn cast en crew ook goed verzorgen, dus liet ik iedereen eerst gaan.

  “Ja, en u?” zei de man toen iedereen klaar was.

  “De Witte. Tweepersoonskamer met 1 bed,” zei ik.

  De man tikte en tikte maar op zijn computer. Hij keek moeilijker met de minuut.

  “Ik heb hier maar 1 maal De Witte met kind,” zei hij.

  “Wat?” vroeg ik bijna woedend.

  “Ja, ik heb hier jullie reservering,” zei hij en draaide zijn scherm. “Schijf. De Witte. De Bakker.”

  Hij noemde de namen van mijn crew op en daarna die van de twee kinderen waar de ouders uit er aard van mee waren.

  “Dus heb je De Witte 2 kamers,” beet ik. “Naast 3 kamers voor mijn crew en 3 kamers voor mijn gasten.”

  Ik probeerde rustig te blijven voor Sophia, die doodmoe tegen me aan hing.

  “Het spijt me, meneer, maar ik heb maar 7 kamers. De Witte met kind. 3 kamers met 1-persoonsbedden voor uw crew. En 1 voor mevrouw Schijf, een voor meneer Depp en een voor meneer Tennant.”

  Ik ademde even diep in. “Ik betaal het desnoods uit mijn eigen zak. We hebben een kamer nodig. Ze is hoogzwanger,” riep ik.

  De man tikte weer op zijn computer. “We hebben een noodkamer over. Deze heeft een oud eenpersoonsbed.”

  “Pardon,” hoorde ik achter ons.

  Een seconde later stond David Tennant naast me. De beroemde 10e, of was het nu 11e of 14e Doctor?

  “Ik hoorde wat commotie,” zei hij.

  “Ja, mijn excuses, meneer,” zei de baliemedewerker stroperig. “Meneer hier doet wat moeilijk.”

  Ik probeerde rustig te blijven.

  “Wat is er aan de hand dan?” vroeg hij.

  “Er is een fout gemaakt bij het boeken. Er is een kamer te weinig,” legde ik uit.

  Hij knikte. “Er is een noodkamer over. En mijn vrouw is hoogzwanger. Ik kan haar toch niet in een noodkamertje stoppen?”

  David schudde bedenkelijk zijn hoofd. “Nee. Mijn kamer is enorm. Prachtig uitzicht over de Thames. Kingsize bed,” vertelde hij. “Ik slaap wel in die noodkamer,” zei hij. “Hier, mijn sleutel,” zei hij, zijn pasje uit zijn zak halend dat als sleutel werkte.

  “Leg haar in bed, joh, ze is overduidelijk doodmoe.”

  Ik bedankte hem.

  “Leg haar in bed, dat is dank genoeg. Zo lang nodig slaap ik wel in een noodkamertje.”

  Ik keek op het kamernummer. en bracht sophia er snel heen. De kamer die we van David hadden gekregen was gigantisch.

  Het had een grote huiskamer met grote ramen waar je de Thames en de Tower Bridge geweldig kon zien. Een gasopenhaard die op afstandbedienbaar was, met boven de schouw een grote tv. Met gratis de grote streamingdiensten en de BBC iPlayer.

  De badkamer was een prachtige marmeren ruimte met een groot bad op gouden voetjes. Een grote inloopdouche en een gouden toilet. De slaapkamer was de helft van de woonkamer. Een prachtig kingsize 4-posterbed. Met grote luxe kussens. Het bed was nog prachtig opgemaakt. David moest nog niet geslapen hebben.

  Sophia liep naar de slaapkamer en liet zich dankbaar in het bed zakken. En viel praktisch gelijk in slaap. Ik hoorde na een paar minuutjes zacht geklop. Ik deed de deur open. David stond aan de andere kant.

  This story originates from a different website. Ensure the author gets the support they deserve by reading it there.

  “Sorry, man. Maar mijn koffers.”

  Ik lachte. “Kom binnen.”

  Hij keek de slaapkamer even in. “Was ze zo doodmoe?” vroeg hij.

  Ik knikte. “Zeven maanden zwanger. 6 uur op een boot, 2 uur in een bus. Dat hakt er wel in.”

  Hij glimlachte. “Knap dingetje hoor. Zorg er maar goed voor,” zei hij. “Ik kan mijn spullen ook morgen ophalen, joh,” zei hij en draaide om.

  “Nee, ben je gek. Ga je spullen maar halen.”

  Hij keek me aan. “Wat als ze wakker wordt?” vroeg hij.

  “Dan wordt ze even wakker. Ze rust in ieder geval nu.”

  Bijna geruisloos pakte hij zijn koffers weer in. Daarna sloot hij bijna geruisloos de slaapkamerdeur.

  “Wat drinken, David?” vroeg ik.

  Hij knikte. “Biertje?”

  Ik glimlachte en pakte uit de minibar twee biertjes. “Videoland betaalt,” zei ik.

  “Wat speel jij in deze interessante serie?” vroeg David.

  “Oh, niets. Ik ben de regisseur, schrijver en bedenker,” zei ik. “Mijn vrouw daar speelt normaal gesproken Hannah, maar die heeft nu rust nodig voor die laatste 2 maanden.”

  Hij knikte. “Waarom is ze dan mee?” vroeg hij.

  “Twee ledig eigenlijk. Ze wil jou en Johnny ontmoeten. Ze is een groot fan. En ik wilde haar niet achterlaten. Ik wil haar zo lang ik kan, zo vaak ik kan, zo dicht mogelijk bij me.”

  Ik vertelde hem de korte versie van ons verhaal.

  “Dan snap ik wel dat je alle tijd met haar wilt hebben die je krijgen kan,” zei hij.

  Ik glimlachte. “Ze is alles voor me. Nee. Meer dan alles.”

  David lachte zachtjes. “Flink verliefd dus. Prachtig. Houd dat vast.”

  Nog een klein uurtje kletsten we, maar toen voelde ik mijn eigen ogen dichtzakken.

  “Ik ga je moeten vragen je kamer uit te gaan, David. Ik ben moe.”

  Hij lachte. “Het is jullie kamer nu. Zorg voor je meisje. En voor jezelf. Ze gaat je nodig hebben.”

  Ik kroop dicht tegen Sophia aan, die nog altijd in een diepe slaap lag. Ik streelde haar haren zachtjes. “Ik houd van jou, prinsesje.” Tevreden viel ik in slaap.

  De volgende ochtend werden we al vroeg gewekt. Ik had het idee dat ik maar een uur had geslapen. Ik was doodmoe. Maar we hadden een strak schema. Ik hoorde Sophia zachtjes kreunen.

  “Hey.” Ik streelde haar haren. “Hoe voel jij je vandaag?”

  Ze haalde haar schouders op. “Ik weet het niet. Mijn buik is wat zwaar.”

  Dit maakte me wat bezorgd. “Misschien moet jij hier blijven vandaag en rustig aan doen. Het was een zware dag gisteren.”

  Ze schudde haar hoofd. “Nee. Ik kom mee,” zei ze vastberaden.

  “Phitje, ik weet dat je Johnny wilt ontmoeten en David beter wilt leren kennen, maar denk aan jezelf en aan de kleine. Ze zijn er morgen ook nog.”

  Ze keek me met grote puppy-ogen aan. “Ik denk dat mijn buik zwaar is omdat de baby het bedtijd-sprookje mist.”

  Ik lachte even. “Dan krijgt die vanavond een extra lang sprookje.”

  Ze lachte. “Nou, voor uit dan. Ik kom nog gewoon mee.”

  Ik wist dat als ze zo stellig was, dat ze niet van mening zou veranderen.

  “Oké. Maar doe daar dan rustig aan.” Ze zoende me.

  “Oké. Omdat je zo lief kijkt als je je zorgen maakt,” plaagde ze. “Ik ga douchen,” zei ze en stond op.

  Ik keek haar even na. Ze was weer de vrouw waar ik verliefd op werd toen ze nog een meisje was. Vol vuur. Passie, speelsheid, levenslust en liefde. Nu daar de beroemde zwangerschapsglow bij zat, was ze bijna oogverblindend.

  Na een kwartiertje kwam ze de badkamer uit, gekleed in haar oversized trui en een joggingbroek.

  “Kon ik dit beeld maar de rest van mijn leven bevriezen,” zei ik.

  Sophia lachte. “Kom, slijmbal. Ontbijten.” Ze pakte mijn hand. Ik liet me gewillig optrekken.

  We hoorden schatergelach toen we naar de ontbijtzaal liepen. Hand in hand liepen we de zaal in. Johnny Depp stond boven op een tafel met een fles Evian-water in zijn handen. Alexander keek naar hem met grote ogen. Net als de andere kinderen.

  Jonas keek alsof het Kerst, Sinterklaasavond en zijn verjaardag tegelijk was.

  “What is this boy?” vroeg Johnny in zijn beroemde Jack Sparrow-stem.

  “Hij vraagt wat er in die fles zit, Alex,” zei Joyce.

  “Water,” zei hij. Met zijn 4 jaar was hij nog goud eerlijke.

  “Water!” riep Johnny. “Waar is de rum?”

  Hij sprong van de tafel af en waggelde naar Sophia. Mijn instincten sprongen aan en ik wilde voor haar stappen. Maar ze hield me tegen.

  “Hij zal me niets doen,” fluisterde ze.

  “Verstop jij de rum?” vroeg hij en trok de trui van Sophia iets omhoog en prikte eronder. Bijna gelijk liet hij haar trui weer vallen en stapte naar achter.

  “Sorry,” zei hij licht geschrokken. “Heb ik je pijn gedaan?” vroeg hij.

  Sophia lachte. “Nee,” zei ze en trok haar trui omhoog. “En deze verstopt ook geen rum,” zei ze, haar hand op haar buik leggend.

  Johnny lachte opgelucht. “Het spijt me. Ik wist het niet.”

  Sophia legde een hand op zijn schouder. “Mijn kindje kan wel een prikje hebben hoor. Wacht maar tot ik het vertel dat de grote Jack Sparrow hem of haar geprikt heeft toen die nog in mama zat.”

  Hij lachte zachtjes.

  We aten daarna met zijn allen rustig het ontbijt. Nou ja, rustig. Met sterke verhalen van Johnny en David. Emma en Victor hingen aan hun lippen. Alexander was bezorgd om zijn neefje. Want hij voelde hem niet meer schoppen.

  “Moet jij is opletten, Alex. Leg is je handje op mijn buik,” zei ze. “Dan ga ik hem of haar even kietelen.”

  Ze maakte zachte ronde bewegingen over haar buik. Ineens werden Alex’ ogen groot.

  “Ja. Ik voelde hem,” zei hij enthousiast. “Zie je, niets aan de hand,” zei Sophia.

  Hij knuffelde zijn tante en daarna legde hij zijn hoofd op haar buik. “Kan hij me ook horen?” vroeg Alex.

  Sophia streelde zijn haren. “Ik denk het wel. Oom Lucas leest de baby elke dag voor. Ik wil geloven dat die dat hoort. Net als mijn stem. En de jouwe. Die van je papa en mama.”

  Ik genoot even van het moment. “Ik vind het heel gezellig en ik haat het om dit te doen. Maar we moeten gaan,” zei ik.

  Alexander zuchte luid. “Flauw, oom Lucas,” zei hij, terwijl hij van Sophia’s schoot klom.

  “Kom je vanavond naar het sprookje luisteren?” zei ze.

  Alexander knikte enthousiast. “Mooi. Dan gaan we aan het werk,” zei ik.